Uzun süredir kendimi hayattan soyutlanmış gibi hissediyorum. 23 Nisan çocukların bayramı bizimse stres kaynağımız. Kaç gündür bilgisayarın karşısına oturunca boş boş bakıp kalkıyordum. Sonunda bugün parmaklarım tuşlara gitti. Bir iki satır yazayım dedim.
   Anladığınız gibi bayram hazırlıkları oldukça yorucu. aslında fazla çocuk olmamasına rağmen çocukların çekingenliği yoruyor beni. Hayırlısıyla gelse de görsek neler olacak. Çok heyecanlıyım. Bugün kıyafetli prova yaptık. Sanki ben yapıyormuşum gibi heyecanlandım. Çocukların yapacağı bütün haretketleri ben de yapıyormuşum farketmeden : )
   Çocuklar da yoruldu aslında.. Ama kıyafetlerin hatrına of puf yapmadan yapıyorlar üzerlerine düşen rolü. Hele son anda ortaya çıkan bir "Çakkıdı" dansımız var görmelisiniz. 5 yaşlar bunda çoşuyor. Ortalık toz duman oluyor. Ne yaptıkları belli değil herhangi bir korografi yok. İçlerinden nasıl geliyorsa, onlara bıraktım. Bu onların bayramı ve birşeyler kanıtlamak zorunda da değiller.